อ่าน ฟัง ดู และกลับมาหาความนิ่งได้ตลอดวัน

ทางธรรมเริ่มต้นต้องหยุดตั้งแต่ต้นจนกระทั้งพระอรหัต ถ้าไม่หยุดมันก็ไปไม่ได้ ชัดทีเดียวแปลกไหมล่ะ ไปทางโลกเขาต้องไปกันปราดเปรียวว่องไวคล่องแคล่ว

ต้องให้หยุดให้มากที่สุดเท่าที่บังคับให้หยุดได้ หยุดให้มากที่สุดก็เจริญที่สุด หยุดต้องมีกลเม็ดหยุดดับหยาบไปหาละเอียดร่ำไป ไม่ใช่หยุดแล้วไม่ทำอะไร ทำหยุดในหยุดนั้นและหนักขึ้นทุกที ไม่มีเวลาหย่อนจึงจะเจริญถึงที่สุดเร็ว

นั่งธรรมะแล้วต้องมีความสุขนะ เพราะเราเกิดมาเพื่อมีความสุข และวิชชาธรรมกายเป็นวิชชาของความสุข เป็นเส้นทางแห่งความสุข มีแต่ความสุขยิ่ง ๆ ขึ้นไป เหมือนยกสวรรค์ลงมาในเมืองมนุษย์ สุขอย่างเดียวเหมือนนิพพานที่มีแต่ความสุข

บัดนี้ เราจะเป็นพระสาวกของพระศาสดาบ้าง ก็ต้องขาดจากใจนะ พิรุธจากกาย พิรุธจากวาจาไม่ให้มีทีเดียว ให้บริสุทธิ์กาย บริสุทธิ์วาจา บริสุทธิ์ใจจริง ๆ ด้วยใจของตน จะค้นลงไปสักเท่าไร ตัวเองจะค้นตัวเองลงไปเท่าไร หาความผิดทางกาย วาจา ใจ ไม่ได้