ปรับปรุงใจ

ปรับปรุงใจ

หลวงพ่อต้องคอยเตือนด้วยถ้อยคำเก่า ๆ ซ้ำเดิม โดยมีวัตถุประสงค์อยากให้ลูก ๆ ทุกคนมีประสบการณ์ที่สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะเราจะได้เรียนวิชชาธรรมกายไปด้วยกัน แต่หลวงพ่อไม่ได้กำหนดเวลาว่าเราจะต้องให้ได้เดี๋ยวนี้ คือถ้าได้เดี๋ยวนี้มันก็ดี แต่หลวงพ่อรู้ว่าลูก ๆ ทุกคนเป็นคนธรรมดา ไม่ใช่เทวดา ดังนั้น..ประสบการณ์ของคนธรรมดาคือต้องค่อยเป็นค่อยไป ค่อย ๆ พัฒนา ต้องอาศัยเวลา

เพราะฉะนั้น..เราต้องให้โอกาสแก่ตัวเราเอง ให้ใจของเราคุ้นเคยกับศูนย์กลางกายจนกระทั่งศูนย์กลางกายยอมรับว่า “เราไม่ใช่แขกแปลกหน้า” เหมือนเราไปนอนที่บ้านคนโน้นคนนี้ไปนอนในห้องใหม่ ๆ อาจจะทำให้นอนไม่ค่อยหลับ เราจะรู้สึกแปลก ๆ ที่เราใช้คำว่า “แปลกที่” นอนไม่ค่อยหลับเพราะเราไม่คุ้นเคย ซึ่งศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ก็เหมือนกัน เราก็ต้องให้โอกาสกับตัวเราเอง ให้ใจไปป้วนเปี้ยนอยู่แถว ๆ นั้นบ่อย ๆ ให้ไปหยุดนิ่งให้นาน ๆ ให้สบาย ๆ หยุดจนกระทั่งเกิดความรู้สึกว่า "อยู่เย็นเป็นสุข" คือใจไปอยู่ตรงนั้นแล้วมันเย็น แล้วสุขสบาย ถ้าอยู่ตรงไหนเย็นเป็นสุขแล้วก็จะอยู่ตรงนั้นได้นาน อยู่ไปเรื่อย ๆ เลย ไม่อยากจะเปลี่ยนแปลง

ดังนั้น..เราต้องให้โอกาสแก่ตัวเองทำความคุ้นเคยกับศูนย์กลางกาย ไปอยู่ตรงนี้ให้ดีที่สุด หลวงพ่อให้โอกาสกับลูก ๆ ทุก ๆ คนที่จะทำอยู่ตรงนี้ ดังนั้นไม่ได้กำหนดเวลา เมื่อหลวงพ่อไม่ได้กำหนดเวลา อย่ากลัวว่าไม่ทันใช้ หรือไม่ทันใจหลวงพ่อ ตอนนี้ไม่ต้องกลัวอะไร ให้สบาย ๆ แล้วเดี๋ยวเราจะนั่งได้อย่างมีความสุขเลย สมมติว่า ตอนช่วงนี้เรายังไม่ถึงจุดนั้นก็ไม่เห็นเป็นไร ไม่แปลกอะไร เราก็พยายามฝึกไป ปรับไป สังเกตไป ดูไป ปรับปรุงใจไป เดี๋ยวก็จะถึงจุดที่ถูกใจเราจนได้ จุดที่เราสมปรารถนา

พวกที่เขานั่งกันได้ดี ๆ ใหม่ ๆ ก็เหมือนกัน เขาก็นั่งไม่ค่อยได้ดีมาก่อน แต่ว่าได้ทำอย่างที่หลวงพ่อแนะ จนในที่สุดก็นั่งได้ดี แต่ถึงแม้นั่งได้ดี บางครั้งก็นั่งดีไม่เท่าที่ใจปรารถนาก็ยังต้องปรับกันไปอยู่เรื่อย ๆ เพราะฉะนั้น..ทุกคนจำไว้เลยนะ “ทำใจให้สบายไม่ต้องเกร็ง แล้วเราจะมีความสุขในการปฏิบัติธรรม” มีความสุขทุกสถานที่เลย

#หลวงพ่อธัมมชโย #ทบทวนโอวาท #วัดพระธรรมกาย #ธรรมกาย