หยุดใจบ่อย ๆ ฝึกให้มาก ๆ
เอาใจหยุดนิ่ง ๆ ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ อย่างสบาย ๆ จะตรึกนึกถึงดวงใส หรือองค์พระใส ๆ ก็ได้ หรือจะวางใจเฉย ๆ ก็ได้ ให้นิ่ง ๆ นุ่ม ๆ ละมุนละไม ให้หยุดในหยุด นิ่งในนิ่งลงไปตรงกลาง อย่างเบา ๆ สบาย ๆ
ให้ฝึกบ่อย ๆ ทำบ่อย ๆ แล้วอีกหน่อยเราจะคล่อง จะชำนาญแล้วใจก็จะอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ เป็นส่วนใหญ่ทีเดียว ไม่ว่าเราจะมีภารกิจอะไรก็ตาม ใจจะไม่ค่อยห่างจากศูนย์กลางกาย
ถ้าหากทำเป็นแล้ว เข้าถึงดวงธรรม เข้าถึงกายภายในหรือองค์พระ ทั้งหลับตาลืมตาก็จะเห็นได้ชัดเจนพอ ๆ กัน ซึ่งใหม่ ๆ บางท่านลืมตาชัดกว่าหลับตา บางท่านหลับตาชัดกว่าลืมตา ก็ให้ฝึกบ่อย ๆ จะชัดทั้งหลับตาและลืมตา คล้าย ๆ กับว่า “เรื่องของลูกนัยน์ตาไม่ได้มีปัญหาหรือเป็นอุปสรรคต่อการหยุดใจในกลางกาย” แล้วยิ่งเข้าถึงพระธรรมกายจะชัดใสสว่าง ก็ต้องอาศัยการฝึกฝน ไม่มีใครเก่งมาก่อน ฝึกเอาทั้งนั้น แต่บางคนทำได้ง่ายกว่าบางคน เพราะการสั่งสมมาข้ามชาติ เขาทำบ่อย ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็จะชำนาญกว่าคนที่นาน ๆ ทำที ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา ซึ่งก็เหมือนกับการทำของหยาบนั่นแหละ ทำ บ่อย ๆ ก็ชำนาญ นาน ๆ ทำทีก็จะไม่ค่อยคล่อง ไม่ค่อยชำนาญ แต่เมื่อใจหยุดก็เหมือนกัน ต้องทำบ่อย ๆ และที่สำคัญการปฏิบัติธรรมมีความสำคัญต่อชีวิตของเราเสียด้วย
ถ้าเราปรารถนาที่จะเข้าถึงความสุขที่แท้จริง เราก็ต้องฝึกหยุดใจให้ได้ทุกวัน ถ้าลูกอยากจะได้เรียนรู้ความจริงของชีวิต เรื่องราวต่าง ๆ ก็ต้องอาศัยทำบ่อย ๆ หยุดใจบ่อย ๆ ฝึกกันให้มาก ๆ จริง ๆ เราเกิดมาเพื่อการนี้ แต่เรามักให้เวลากับสิ่งอื่นมากกว่า สิ่งอื่นยั่วยวนใจเรามากกว่าสิ่งนี้ แต่ความจริง ถ้าเข้าถึงจริง ๆ แล้ว เราจะเห็นว่า...ภายในเป็นเรื่องที่น่าสนใจ น่าติดตาม น่าเรียนรู้กว่ามากทีเดียว เพราะฉะนั้น ตอนนี้เราฝึกหยุดไปเรื่อย ๆ นะ
#หลวงพ่อธัมมชโย #ทบทวนโอวาท #วัดพระธรรมกาย #ธรรมกาย