หลวงพ่อเปิดใจ : ชีวิตเกิดมาเพื่อสร้างบารมี โดย หลวงพ่อธัมมชโย (พ.ศ.2542)

หลวงพ่อเปิดใจ : ชีวิตเกิดมาเพื่อสร้างบารมี โดย หลวงพ่อธัมมชโย (พ.ศ.2542)

เดี๋ยวนี้คำว่า “อายตนนิพพาน” เขาห้ามพูดคือตอนนี้เขาตั้งคณะกรรมการ มีทั้งพระ ทั้งฆราวาส จะมาดูแลการสอนของหลวงพ่อในสภาฯ ทุกวันอาทิตย์ สิ่งที่เขาไม่ค่อยอยากให้หลวงพ่อพูดก็มีเรื่องนิพพาน ตรงนี้หลวงพ่อกลัวเผลอ เพราะใจมันคุ้น คุ้นมาตั้งแต่ก่อนบวช แสวงหาครูบาอาจารย์ หาความรู้ตามตำรับตำรา ศึกษาทุกศาสนา แต่มาชอบพระพุทธศาสนา และศึกษาเรื่อย ๆ มา คุ้นกับคำว่า “นิพพาน” อยากไปน่ะ อยากไปนิพพานจังเลย

พอมาเจอยาย เจอวิชชาธรรมกาย ก็มีแต่เรื่องนิพพานทั้งนั้น ก็ชอบก็คุ้น กับคำนี้ และก็มุ่งจะไปทางนี้ พอบวชแล้วเข้าโบสถ์ มีปีติทีเดียว เวลาที่ถือไตรจีวรเข้าไปหาพระอุปัชฌาย์ พอเปล่งคำว่า จะทำพระนิพพานให้แจ้ง มีปีติ ขนลุกซู่ชูชันทีเดียว ชอบคำนี้ บวชแล้วก็แสวงหาสิ่งนี้ เจอใครก็พูดกันอย่างนี้เรื่อยมา

โดยเฉพาะวันอาทิตย์ ทุก ๆ อาทิตย์ที่มีคนมาร่วมปฏิบัติธรรมด้วย ก็จะ พูดเรื่องนิพพานมาตลอด เพราะฉะนั้นถ้ามีเผลอ ๆ ไป ท่านที่ได้รับภาระมาดูแล จะมาด้วยตัวเองหรือส่งใครมาก็แล้วแต่ อย่าถือว่าเป็นเรื่องใหญ่โตเลย ในกรณี ที่หลวงพ่อเผลอไผลที่จะชวนใครไปนิพพาน แล้วพูดคำว่านิพพาน หรืออาย-ตนนิพพาน อะไรต่าง ๆ ใจไปตรงนั้น คำก็ไปตรงนั้น ก็ไม่รู้จะทำยังไง ถ้าจะให้ดี หลวงพ่อว่ามาพิสูจน์กันดีกว่า พิสูจน์ยังไง ลงมือนั่งปฏิบัติกันสิ

เหมือนทอง แม้อยู่ในดิน อยู่ในหิน มันต้องถลุง ถึงจะเอาทองมาได้ ทรัพย์ในตัว ธรรมะในตัว นิพพานในตัว จะได้มาก็ต้องถลุงด้วยตัวเอง ฝึกใจให้หยุดให้นิ่ง ปฏิบัติธรรมไป ทำให้ถูกวิธี ไปพิสูจน์เอาก็แล้วกัน ว่าเป็นอย่างไร ถ้ามีไม่จริงเราก็เลิกกัน มีจริงเราก็เลิกกันอีก คือเลิกทะเลาะกัน เลิกว่าร้ายกัน เลิกห้าม

ตอนนี้กังวลตรงนี้นิดนึง เกิดมาไม่ค่อยจะกังวลเรื่องอะไร กังวลกลัวเผลอชวนคนไปนิพพาน แต่ถ้าพระไม่พูดเรื่องนิพพาน ก็ไม่รู้จะพูดเรื่องอะไร จะให้พูดเรื่องไปค้าขายโน่นขายนี่ หรือไปว่าร้ายคนโน้นคนนี้ ก็พูดไม่เป็น ทำ ไม่เป็น ต้องขออภัยด้วย สำหรับผู้ที่กำลังมาจ้องจับคำนี้ โดยหน้าที่ โดยจิต-สำนึก หรือโดยอะไรก็แล้วแต่ ให้อภัยคนเฒ่าคนแก่สักคนหนึ่งนะ

ในสภาธรรมกายสากลได้นำพวกเราบูชาข้าวพระก็ทำกันเรื่อยมา จนกระทั่ง ล้นสภาธรรมกายสากล กลายมาเป็นสภาธรรมกายสากลใหม่ ที่เรากำลังนั่งอยู่ นี่แหละ เราทุกคนช่วยกันสร้างด้วยความลำบาก แต่ละคนไม่ใช่เศรษฐีมีเงินมี ทอง ก็เก็บหอมรอมริบเอามาช่วยกันสร้าง สร้างเพื่อจะได้อาศัยสถานที่นี้ประ-พฤติปฏิบัติธรรม แล้วก็แบ่งปันให้กับผู้มีบุญที่มาภายหลัง มาอาศัยสถานที่นี้ ปฏิบัติธรรมกันไป หวังจะจูงมือกันไปทำความดี ไปสู่สิ่งที่ดี ๆ สร้างคนดีที่โลกต้องการให้เกิดขึ้น สร้างคนดีในสังคมให้เกิดขึ้น เพราะเราดีคนเดียวไม่ได้ ถ้า เราดีคนเดียว เดี๋ยวคนไม่ดีก็เบียดเบียนเรา

ทั้งหมดนี้เป็นบุญเป็นกุศลของลูก ๆ ทุก ๆ คน เราก็นึกถึงบุญอันนี้เอาไว้ ให้จิตใจมันชุ่มชื่น เบิกบาน ผ่องใส

หลวงพ่อเชื่อว่า มวลมนุษยชาติล้วนปรารถนาความสุข แต่ส่วนใหญ่ยังไม่รู้ว่า ความสุขที่แท้จริงอยู่ที่ไหน จะเข้าถึงได้อย่างไร จึงพลาดพลั้งไปทำบาปกรรม ซึ่งเป็นทางมาแห่งความทุกข์

เพราะฉะนั้น..อย่าประมาทในชีวิตกันนะ จงเร่งสร้างบุญ สร้างกุศลกันให้ เต็มที่ เพราะการเกิดมาเป็นมนุษย์เป็นของยาก ชีวิตมนุษย์ประเสริฐที่สุด เราทุกคนเป็นผู้โชคดี ที่รู้ว่าชีวิตเกิดมาสร้างบารมี เมื่อโอกาสแห่งการสร้างบารมีมาถึง เราก็ต้องรีบสร้างบารมีให้สุดกำลังความสามารถ ให้ทุ่มเทชีวิตจิตใจกันให้เต็มที่ อย่ามัวหลงใหลสนุกสนานเพลิดเพลินกับสิ่งที่ไม่เป็นสาระ

แต่ให้ทำทุกวินาทีให้มีคุณค่าด้วยการสร้างบารมี ด้วยการประพฤติปฏิบัติ ธรรม เรื่องนรกสวรรค์นี้ เราสามารถพิสูจน์ได้ด้วยตัวของเราเอง เมื่อเราเข้า ถึงพระธรรมกาย ธรรมจักขุคือดวงตาธรรมที่เห็นได้รอบตัวทุกทิศทุกทางจะเกิดขึ้น ญาณทัสสนะก็จะเกิดขึ้น สิ่งนี้เป็นปัจจัตตัง เข้าถึงแล้ว เราก็จะรู้ได้ด้วยตัวของเราเอง และเป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้ เราจะได้หายสงสัยกัน

นี่คือเป้าหมายที่หลวงพ่ออยากให้ทุกคนได้เข้าถึงพระธรรมกาย เพราะพระธรรมกายเท่านั้น จะพิสูจน์สิ่งเหล่านี้ได้ แล้วความดีงามก็จะบังเกิดขึ้นกับโลก หิริโอตตัปปะก็จะบังเกิดขึ้น ความกลัวต่อบาป ความละอายต่อการทำบาป ทั้ง ที่ลับที่แจ้ง กลัวผลแห่งบาปกรรมนั้นน่ะ จะบังเกิดขึ้นในจิตในใจ เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้นมา ก็จะคุ้มครองโลกนี้ให้อยู่เย็นเป็นสุข ดียิ่งกว่ากฎหมายบ้านเมืองเสียอีก นี่คือความตั้งใจของหลวงพ่อนะลูกนะ

เพราะฉะนั้น เมื่อเราเข้าใจอย่างนี้แล้ว ให้ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเครื่องกังวล ใจ ที่ทำใจให้ไม่เป็นสุข ให้ทิ้งให้หมดจากใจ แล้วทำใจให้ใส ๆ บริสุทธิ์ พอใจใสดีแล้ว ก็ให้นึกเอาใจมาตั้งไว้ในศูนย์กลางกายนะ (วันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ.2542)